ابهام نامه:

800 روز = 2 سال و 2 ماه و 10 روز
200 = 800 - 1000
روزنوشت هزارم... اختتاميه؟!

روزنوشت:

هر کی اومده دو روزه روزنوشت زده اسمش رو گذاشته روزنوشت ممد آقا یا ممد نوشت یا... . روز سوم تعطيلش مي كنه تا مدت نامعلوم. بابا الكي كه نيست. ما رو كه مي بيني دستمون تو كاره داداش. تازه وارد كه نيستيم. 800 روزه كه داريم مي نويسيم. حالا چي مي نويسيم... اونش ديگه به خودمون مربوطه. بقول امیر هوشنگ خان داريم درونيات خودمون رو مي نويسيم. حالا شايد درونياتمون 100% همين ها نباشه، ولي بازم به كسي ربطي نداره. داره؟!
حالا به كسي هم ربط داشته باشه. خب به تو چه. به تو چه ربطي داره؟!
داره؟!
خب اصلا به تو هم ربط داشته باشه. خب به من چه! به من كه ربطي نداره
داره؟!

آقا بيخيال جون داداش. اين روز هشتصدمي رو كوفتمون نكن.

پي نوشت:

fixed end moment
absolute rotational stiffness
stiffness factor
distribution factor
carry-over factor
rigid
reactive moments
altered structure

اه حالم بد شد ديگه
امتحان ميان ترم هم بد كوفتيه
مخصوصا اگه تحليل سازه هم باشه

ابهام نامه:

اگه ميخواي يكي رو نابود كني، فرهنگش رو ازش بگير!
اينم يه راهشه

روزنوشت:

جواد شمقدري مسعود ده نمكي رو ميبره بالا، حاتمي كيا و كمال تبريزي رو ميكوبه!

جواد شمقدري اخراجي ها رو عالي و پر محتوا ميدونه، «ليلي با من است» رو افتضاح!

جواد شمقدري صادق مشكيني نقش اول فيلم رو نمي بينه، گير ميده به آقاي كمالي كه تو حاشيه ست.

جواد شمقدري «ديده بان» رو تحسين مي كنه، «آژانس شيشه اي» رو ناموفق و زير پا گذارنده چيزهايي كه خودش دوست داره ميدونه.

جواد شمقدري حاج كاظم رو آدم بدي ميدونه و موتور سوارهاي بيرون آژانس رو آدم هاي خوب!

جواد شمقدري با همه چيز مخالفه اما دليل واحد، راهكار ثابت و هدف واضحش رو يا نميدونه و يا بيان نمي كنه (كه فكر مي كنم دومي پا برجا تر باشه)

آقاي شمقدري، نظرت در مورد اون شخصيت هايي كه نام برده شد هم جالب بود. مخصوصا در مورد كيميايي و مهرجويي!

آقاي شمقدري، چرا امشب من كوپ كردم؟!
آقاي شمقدري، من امشب خفه شدم بدون اينكه كسي من رو خفه كنه
آقاي شمقدري، من امشب دوست ندارم حرف بزنم... حتي دوست ندارم بخوابم... فقط دوست دارم بميرم!

پي نوشت:

رشيدپور جان، امشب با تو كاري ندارم. يه امشب رو آزادي
رشيدپور جان، مرسي كه كلوزآپ گرفتي. كلوزآپ همين يكي رو نديده بوديم كه اونم خيلي «كلوز» ديديم.

ابهام نامه:

حتی از این بدتر هم هست که یه بیوه زن با کلفتی تو خونه ی مردم خرج سه چهار تا بچه یتیمش رو در بیاره

...حتي از اين بدتر هم هست

روزنوشت:

پسر نوح با بدان بنشست، خاندان نبوتش گم شد

مي بيني يكي بده اما ذاتش خوبه
شايد خوب بوده و بعدا بد شده
شايد هم از اول بد بوده
ميخواي درستش كني
ميگي آخه اين حيفه
اما اين درست كردن كار راحتي نيست
«به سختيه درست كردن خودته»

چيكار مي كني؟
ميذاري از دست بره؟
يا اينقدر فشار مياري كه تابلو بشي و شاكي بشه؟

پي نوشت:

رشيدپور... چرا از بعضي از مهمون هات كلوزآپ نمي گيري؟
(رشيدپور بيا جواب بده! تو ذهن بچه سوال ايجاد شده)

ابهام نامه:

چقدر میخوره
چقدر با اشتها
نوش جونت
نمیذارم بفهمه که من دارم می بینم
من نمی بینم. فقط میشنوم
خیلی دلم میخواد نگم چی دارم می بینم.
نمیگم هم
گفتم؟

روزنوشت:

يادمه كه علامه جعفري (خدا رحمتش كنه) تو كتاب خاطراتش نوشته بود:

يه كنفرانس بين المللي در مورد فلسفه تو مشهد داشتيم. از ايران داشجوها و اساتيد فلسفه و از خارج هم يه سري استادها و پرفسورهاي فلسفه اومده بودن. ما ديديم هر چي از فلسفه براي اين حضار حرف مي زنيم، همه خيلي خوب مي فهمن و حال مي كنن. با خودمون گفتيم يه كم بحث رو سنگين تر كنيم... بحث رو سنگين تر كرديم و ديديم دانشجوها ديگه چيزي نمي فهمن اما اساتيد خيلي خوب مي فهمن. گفتيم يه كم ديگه سنگين ترش كنيم... ديديم فقط اون پرفسورهايي كه ديگه آخر فيلسوف بودن مي فهمن و بقيه همه آف ميزنن. گفتم يه كم ديگه بحث رو سنگين تر كنم... ديدم ايندفعه هيچ كس هيچي نمي فهمه بجز خودم. با خودم گفتم يه كم ديگه هم سنگين ترش كنم ببينم چي ميشه... ديدم حالا خودم هم ديگه چيزي نمي فهمم.

...
حالا اين جريان روزنوشت ماست! (دوغ) كه اين روزها همه اعلام مي كنند كه هيچي ازش نمي فهمند! بالاخص اونهايي كه يواشكي ميخونن و در ميرن

پي نوشت:

كليد بهشت، ايمان است

ميگن فينگر تاچ شده
بي نمككككك!

ابهام نامه:

هيچي!
خندم ميگيره
باز يه وضعيت خاصه
اي بابا
امان از دست اين اوضاع خاص

روزنوشت:

برومند را هم ديديم
مدرسه موش ها... ياد باد آن روزگاران ياد باد
رشيدپور كه نتونست امشب لايي بكشه

چند روز پيش كامنتي داشتم كه به شكل توهين آميز با نيرويي هر چه تمام تر و «با هويت كاملا بي نام و نشان» سعي در اقدام عليه امنيت روزنوشت و نظريات ما داشت كه: آقا شما فرهنگ و شعور گفتگوي آزاد را نداري كه در مورد شب شيشه اي اينگونه نطق مي كني. همين شماها هستيد كه نمي گذاريد گفتگوي آزاد وجود داشته باشد و... حافظا!

جايي نبود كه به دوست عزيزم جواب بدم... ولي دوست عزيز، ما هم نظر شخصي داديم. شما كه دم از فرهنگ گفتگوي آزاد ميزني، شما چرا به گفتگوي آزاد ما خرده مي گيري؟!

سرت را درد نياورم... قبل از اينكه آن كامنت را به جرگه ي فنا پيوند دهم، چند دقيقه اي خنديديم و همچين بادي به غبغب انداختيم كه ما را هم آدم حساب كردند. دستتان درد نكند. فقط لطف كنيد زين پس غلظت بي ادبي كامنت هايتان را كمي دست پائين تر بگيريد كه بتوان آنها را در انظار عمومي باقي گذاشت.

بنزين رو كه كوپني كردن
الان هم اينجا ملت تو صف كامپيوترن
كامپيوتر هم كوپني شد

كودتا شد
رسما بر عليه ما اعلان جنگ مي كنند
مارش مي زنند
تهديد مي كنند

من مي خندم در حالي كه قبل از اينكه كسي بگويد بعد از اين خنده گريه اي هم هست، خودم پيشاپيش به آن ايمان راسخ پيدا كرده ام.

پي نوشت:

امروز پارسال: اولين روز

گوجه سبز خوروني بودااا. امسال هم دقيقا همون روز، اولين گوجه سبز رو خوردم. اين روزنوشت هم عجب فايده هاي مفيدي داره (تركيب رو داشته باش: فايده ي مفيد) حداقل به درد اين ميخوره كه بفهمي اولين گوجه سبز هاي سال جديد رو چه روزي ميخوري! ...به اضافه ي يه چيزاي ديگه

پ.ن: روزنوشت هاي اين موقع پارسال چقدررر آدم رو اميدوار مي كنن

ابهام نامه (ابهام زدايي):

عبور از اولین پل رو كه مي خونم، با خودم ميگم ااااا چقدررر سخت گذشت. از 6 صبح تا 10 شب كه مي رسيدم خونه، سه مدل كلاس عوض مي كردم. واقعا عشق چه هااا كه نمي كنه...

اما همه ي اين كارها رو كردم كه اسم قضا و قدر رو روي غفلتم نذارن!

روزنوشت:

پارسال يه همچين روزي
يه چند ساعتي قبل از الان كه دارم مي نويسم
يكي جلوم نشسته بود كه كارش كلا «ضد» بود
نقش همون گوشكوب ديشبي رو ايفا مي كرد
بيچاره كله ي من!
اگه مي گفتي الان روزه، كل نيروي خودش رو به كار مي گرفت كه بهت ثابت كنه الان شبه!
هنوز هم همون اخلاقش رو داره
پارسال مثل امروز يك كلمه گفت: نمي تووني! خوش اومدي!
با شك بهش گفتم: شايد شد... مطمئني نميشه؟ شايد بتونم
گفت: نميتوني. نميكشي! من با اينهمه تجربه، وقتي ميگم نميشه، يعني نميشه! مطمئن باش!
گفتم حتما راست ميگه... حتما خيلي ميدونه... حداقل بيشتر از من

دلمو به دريا زدم و رفتم جلو!
(اين همه سال منتظر ننشسته بودم كه يكي صرف اينكه شيكم گنده تري داره بتونه منو بيخيال كنه)

الان يكسال از اون روز گذشته...
امروز همون آدم داره به من ميگه: من روي تو جور ديگه اي حساب مي كنم. انتظار دارم نمره ي A بگيري!

حالا من، «منِ امروزم» رو از دلي كه به دريا زده بودم داشته باشم يا از اونها؟!

پي نوشت:

رفتار ما بازتاب ديد و تفكر ماست
ديد و تفكر يك انتخابه
تنها انتخابي كه هر روز و هر لحظه آزادانه در دست خود ماستتتتتتت! (دوغ)

يكي رو ميشناختم مثل اينكه اسمش علي بود... يا مثل اينكه نه خدايا مرتضي يا تقي بود... وقتي كه پنج ساله شد، انگشت شستش بريد! خون از دستش جاري شد، رنگ از رخسارش پريد...

(فقط برو تو نخ شعر)

همين چيزا رو گوش ميديم كه ميريم تو عالم عارفانه ي درويش مآبانه
صداي بوق ماشين رفيق اسكار (اسكول) اينا مياد. رامكال كر شد

ابهام نامه:

گوشكوب (گوشتكوب؟)
وسيله اي فوق العاده مفيد با قابليت هاي بسيار بالا بجز كوبيدن گوشت!

روزنوشت:

يكسال از اولين كل كل گذشت
يكسال از اولين روزنوشت راه بیکران
عجب انرژي مضاعفي داشتم
همشو خرج كردم
الان هيچيش نمونده
دريغ از يك سي سي
اما راضي ام... شكر!
چه زود گذشت...
آينده؟!

هر چه پيش آيد، خوش آيد... حافظا

پي نوشت (امروز پارسال):

اولين روزنوشت «راه بيكران» (کل کل)